پسرانم آراد و نیکان

امسال  چهارشنبه سوری هم مثل هر سال خونهی مادر عزیزتر از جان بودیم و البته برخلاف سال های دیگه همسرجان در کنار ما بود. برخلاف اینکه ظهر بهم زنگ زد و گفت باید تا دوازده شب بمونیم ولی ساعت 7 غروب سورپرایزمون کرد و اومد خونه. از پسری بگم که برخلاف پارسال که حسابی میترسید از این سر و صداها امسال دیگه شیر مردی شده بود و میگفت مامان میشه بریم بیرون من از صداها نمیترسم. بعد هم به اتفاق هم  دور آتیش جمع شدیم و نیم ساعتی رو هم اونجا سپری کردیم و بعد هم  خونه و دورهمی و شام و ..... آخرای شب هم بود که رفتیم خونه ی خودمون و یک ساعتی هم اونجا در کنار هم نشستیم و زمانی را به صحبت در کنار یار دیرین گذارندیم و...

این روزها خدا رو هر روز بیشتر از روز قبل سپاسگزارم که به من اجازه داد تا لذت شیرین مادر بودن رو احساس کنم. فضل خدای را که توان شمار کرد           یا کیست آنکه شکر یکی از هزار کرد آن صانع قدیم که بر فرش کائنات            چندین هزار صوت اولوان نگار کرد   روزهایمان یکی پس از دیگری میگذرد و این بار نوید آمدن فصل نو و سال نو را میدهد. اینقدر از دورن خوشحالم که زمستان فصل زیبای خدا رو به پایان است و بهار دل انگیزش نزدیک(مادرا میفهمن من چی میگم). خدارو شکر خرید آرادی تموم شد و توی یکی از این روزا که رفته بودیم شلوارش رو عوض کنیم(آخه براش ک...